Lieve familie, vrienden en bekenden!

Het doorlezen van het vorige jaarverslag 2015 en een start maken met de versie van 2016: dát is het moment waarop je je realiseert dat er weer een jaar achter je ligt, waarin opnieuw veel is gebeurd...! Hoewel het in de grote wereld om ons een turbulente tijd was, was 'ons jaar 2016' een rustig en in bepaalde opzichten ook feestelijk jaar. Een jaar om met veel dankbaarheid op terug te kijken! 
Eerlijk gezegd schrijf ik dit wel met de nodige schroom, want juist in 2016 (en nu nog) kregen nogal wat mensen in onze omgeving te maken met ernstige ziekte, verdriet of grote zorgen... 
Maar dus toch...: hierbij weer even wat wetenswaardigheden over ons gezin in 2016...

Zo werd onze Sophie in juni alweer 18 jaar! De vlag mocht ook uit, want ze haalde na een intensief eindexamenjaar haar 'bac S' op de Franse, middelbare school. Ze studeert nu Industriëel Ontwerpen aan de TU Delft (heerlijk dicht bij huis...! ;-) ) en daarmee is haar leven in nieuw vaarwater terechtgekomen. Het is een erg creatieve opleiding, die goed bij haar lijkt te passen.

 

 Onze jongens zijn tot nu toe makkelijke pubers. Roderic is in lengte bezig Bruno in te halen. In april wordt hij 16 jaar. Zijn bijna 14-jarige broer Arthur verschilt kwa karakter nogal met zijn grote broer, maar gelukkig kunnen ze heel goed met elkaar opschieten. 

Ze delen nog steeds graag een slaapkamer en zijn allebei gek op computerspelletjes, die hen dan vaak virtueel verbindt (d.m.v. een koptelefoon met microfoon) met hun schoolvrienden. Eén voordeel: ze hoeven de deur niet meer uit om in het weekend een beetje 'rond te hangen' met hun vrienden. ;-)

Éloïse en Myrte hebben vorige week hun elfde verjaardag gevierd. In december is er hard gewerkt in huize Granger om hun slaapkamer onder handen te nemen: alles even een frisse look! De dames hebben het ook hogerop gezocht: meegroeibedden zijn vervangen door hoogslapers, mét een flink buro eronder en daar zijn ze natuurlijk erg content mee.
In februari nemen we de kamer voor de jongens onder handen, dus we gaan nog even vrolijk door. Dat past helemaal in ons huidige 'huishoudbeleid': alles moet eens goed uitgezocht en opgeruimd worden.
2017 zal dus in huize Granger vooral in het teken staan van... minimaliseren, zoals dat tegenwoordig heet!
Éloïse zit op ballet en is dit jaar tot klassevertegenwoordigster gekozen op school (dat ze zich op de foto op haar verkiezingsposter liet flankeren door onze lieftallige waakhond heeft daarbij vast geholpen...! ;-) ) . Onze sportieve Myrte speelt
gitaar en is sinds enkele maanden gegrepen door het 'Rubiks kubus-virus'. Ze lost deze werkelijk verbazingwekkend snel op en gaat binnenkort ook aan officiële wedstrijden deelnemen!

Onze viervoeter Sybelle is inmiddels een volwassen Doberdame geworden. Ze neemt haar rol als waakhond uiterst serieus, maar is daarnaast voor ons een echte kroelpoes. Voor mensen zonder hondenervaring is het wellicht lastig voor te stellen wat voor rol een hond kan hebben binnen het gezin. Ik denk dat Sophie het goed verwoordde, toen ze onlangs opmerkte dat Sybelle een soort


verbindende factor in ons gezin is: we hebben allemaal een soort speciale band met haar. Kortom, we genieten veel van haar (en volgens mij zij ook wel van ons...!).

De mei- en de zomervakantie brachten we opnieuw in Frankrijk door. Met Bruno's moeder (91 jaar) gaat het op dit moment redelijk; ze woont nog steeds met de (hoog)nodige hulp op zichzelf. Vergeetachtigheid en eenzaamheid spelen haar wel erg parten. Mijn vader (82 jaar) voelt zich op dit moment verbazingwekkend goed, hoewel enkele bloedwaarden wel aan het stijgen zijn, wat in de komende tijd nog meer onderzoek nodig heeft.

In augustus maakte ik weer een tweedaags fietstochtje met Roderic, Arthur en Myrte. We reden vanaf Ypenburg langs de Vliet naar Voorburg/Leidschendam, via landgoederen en bossen naar het strand bij Wassenaar en vervolgens via het prachtige duinlandschap naar Katwijk en Leiden. Eigenlijk zó bijzonder, dat je dichtbij huis steeds na enkele kilometers fietsen weer in een compleet ander landschap terechtkomt...! Overnachten deden we in Herberg Welgelegen in Valkenburg bij Leiden. 

In oktober vierden we Bruno's verjaardag: hij werd 50 en woont inmiddels ook al 25 jaar in Nederland. Zijn feestje kreeg dus een extra dimensie met zijn 'halve Nederlanderschap'! ;-)  We vierden zijn 'surprise-party' dan ook op een oerhollandse lokatie, in Streekmuseum Krimpenerwaard.
Op zijn werk gaat alles redelijk, hoewel de werkdruk nog steeds erg hoog is.

Zelf ben ik nog steeds een redelijk 'bezig bijtje' op het vlak van gezin, kerk en vrijwilligerswerk. Gelukkig blijft daarnaast nog voldoende tijd voor mijn hobby: het spinnen van wol! Dat heeft in 2016 een redelijke vlucht genomen en ik leer nog elke dag bij. Voor wie het interesseert: op http://spinnerlei.blogspot.nl/ is een aardige impressie te vinden van mijn spinsels-tot-nu-toe.

Tot zover dit persoonlijke jaarverslagje... We blijven graag op de hoogte van wat u / jou bezighoudt, dus schroom niet om ons ook van een kleine update te voorzien!
Rest me nu nog jullie alle goeds voor de resterende 11 maanden van 2017 toe te wensen en een hartelijke groet namens de Grangertjes-groot&klein,

Jaccoline